Σ/Κ χωρίς ποδόσφαιρο,φαγητό χωρίς αλάτι, ένας μήνας “αποχής” είναι πολύς καιρός

Η πρώτη αντίδραση , ενστικτωδώς , όταν ακούς ότι δεν έχει παιχνίδια  το Σαββατοκύριακο είναι: Επιτέλους δεν έχει ματς θα πάρω το κορίτσι , την γυναίκα μου, τα παιδιά μου (ή ότι διαθέτει  ο καθένας) και θα πάω ένα διήμερο να ξεκουραστώ και να αλλάξω παραστάσεις. Θα πάω για έναν καφέ ρε φίλε χωρίς να έχω την έννοια να επιστρέφω για να παραβρεθώ μία ώρα τουλάχιστον στο γήπεδο. Η δεύτερη όμως και μάλιστα σε κλάσματα δευτερόλεπτου είναι η εξής: Σαββατοκύριακο χωρίς μπάλα, χωρίς να δω τους συμπαίκτες χωρίς να εκτονωθώ μέσα στον αγωνιστικό χώρο. ΟΥΤΕ ΚΑΝ…

Σε όποια κατηγορία (ποδοσφαιριστών, παραγόντων,  προπονητών, φιλάθλων, δημοσιογράφων) και αν ανήκετε η αποχή ενός μήνα + (σταματήσαμε 19 /12, επιστρέφουμε καλώς εχόντων των πραγμάτων 22/1) είναι μεγάλη και η δίψα για έναν αγώνα ακόμα μεγαλύτερη…

Αυτήν τη στιγμή λίγοι είναι αυτοί που κρίνουν είτε θετικά είτε αρνητικά αυτήν την απόφαση με τους περισσότερους απλά να αδημονούν για την ώρα που θα ξανακούσουν το εναρκτήριο σφύριγμα της έναρξης του αγώνα…

Υπομονή λοιπόν μια που έτσι και αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε και κάτι άλλο…