Τέσσερις ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις μας παραχώρησαν, ανθρώποι που αποτελούν σημαντικά κομμάτια του παζλ που ονομάζεται ποδόσφαιρο.
Ένας προπονητής, ένας διαιτητής, ένας παράγοντας και ένας ποδοσφαιριστής ανοίγουν τα χαρτιά τους στο goalpress απαντώντας σε κοινές ερωτήσεις.
Την σειρά του στο τερένς “παίρνει” ο προπονητής Γιώργος Δεληγιάννης τον οποίο ως site ευχαριστούμε πολύ για την τιμή που μας έκανε να μας μιλήσει.
Πόσο έχει επηρεάσει η πίεση, η κριτική και η τοξικότητα γύρω από το ποδόσφαιρο τη δική σας πλευρά του παιχνιδιού;
Η πίεση στο ποδόσφαιρο υπήρχε και θα υπάρχει. Προσωπικά δεν τη φοβάμαι, γιατί θεωρώ ότι η πίεση μπορεί να σε εξελίξει, αρκεί να υπάρχει μέσα σε ένα υγιές πλαίσιο. Αυτό που με προβληματίζει είναι η τοξικότητα και κυρίως η κριτική χωρίς γνώση. Έχουμε φτάσει πολλές φορές να κρίνουμε έναν προπονητή από το αποτέλεσμα ενός αγώνα, έναν ποδοσφαιριστή από ένα λάθος ή έναν διαιτητή από μία απόφαση, χωρίς να βλέπουμε τη συνολική εικόνα.
Η δική μου φιλοσοφία είναι διαφορετική. Πιστεύω στην αξιολόγηση της διαδικασίας. Στο τι δουλεύουμε, γιατί το δουλεύουμε, αν υπάρχει βελτίωση και αν υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο. Ειδικά στις αναπτυξιακές ηλικίες, δεν μπορείς να ζητάς από ένα παιδί να παίρνει πρωτοβουλίες, να σκέφτεται και να μαθαίνει μέσα από τα λάθη του, όταν το περιβάλλον του φοβάται το λάθος περισσότερο από όσο επιδιώκει τη μάθηση.
Πρόταση: Θα έπρεπε να δημιουργηθεί μια διαφορετική κουλτούρα αξιολόγησης, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες. Να αξιολογούμε τις ακαδημίες και τους προπονητές όχι μόνο με βάση τα αποτελέσματα, αλλά και με βάση την ανάπτυξη των ποδοσφαιριστών, την ποιότητα της προπόνησης, την οργάνωση και την εκπαιδευτική τους φιλοσοφία. Χρειαζόμαστε απαιτήσεις, αλλά όχι φόβο.
Κριτική, αλλά όχι απαξίωση. Γιατί ένας ποδοσφαιριστής εξελίσσεται όταν αισθάνεται ότι μπορεί να προσπαθήσει και να αποτύχει. Και ένας προπονητής εξελίσσεται όταν μπορεί να αξιολογηθεί χωρίς να απαξιωθεί.
Ποιο θεωρείτε ότι είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και πόσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο που βρίσκεται καθημερινά μέσα σε αυτό να συνεχίσει να προσφέρει;
Για μένα, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο σε μεγάλο βαθμό λειτουργεί χωρίς μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Πολλά σωματεία λειτουργούν από Κυριακή σε Κυριακή. Από αποτέλεσμα σε αποτέλεσμα.
Από κρίση σε κρίση. Δεν υπάρχει πάντα ένας ξεκάθαρος σχεδιασμός για το τι θέλουμε να δημιουργήσουμε σε τρία ή πέντε χρόνια. Και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα. Μια ομάδα πρέπει να έχει ταυτότητα. Να ξέρει πώς θέλει να παίζει, τι ποδοσφαιριστές θέλει να αναπτύξει, τι προπονητές χρειάζεται και ποια είναι η φιλοσοφία της.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στο φιλότιμο κάποιων ανθρώπων. Ο άνθρωπος που βρίσκεται καθημερινά στο γήπεδο κουράζεται όταν προσπαθεί να οργανώσει τα πάντα μόνος του, χωρίς υποστήριξη και χωρίς να βλέπει προοπτική.
Πρόταση: Κάθε σωματείο θα έπρεπε να έχει ένα απλό αλλά συγκεκριμένο πλάνο 3-5 ετών. Αγωνιστικό πλάνο, οικονομικό πλάνο, πλάνο υποδομών και κυρίως πλάνο ανάπτυξης των ακαδημιών. Θα έπρεπε επίσης να υπάρχει ένα βασικό επίπεδο εκπαίδευσης για όλους όσοι εργάζονται στις ακαδημίες και στα σωματεία.
Δεν γίνεται να απαιτούμε από ένα παιδί να μάθει σωστά το ποδόσφαιρο, αν πρώτα δεν έχουμε φροντίσει να εκπαιδεύσουμε σωστά αυτούς που το διδάσκουν. Για μένα, το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται λιγότερο «μπάλωμα» και περισσότερο σχεδιασμό.
Οι ομάδες δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να βρουν ποδοσφαιριστές, παράγοντες, διαιτητές και ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν. Τι πιστεύετε ότι έχει αλλάξει και πώς μπορεί να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση;
Πιστεύω ότι έχουμε δημιουργήσει ένα περιβάλλον που πολλές φορές διώχνει τους ανθρώπους αντί να τους φέρνει κοντά. Ο άνθρωπος που θα προσφέρει στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο πρέπει να ξέρει ότι θα έχει έναν ρόλο, ότι η προσπάθειά του θα αναγνωριστεί και ότι θα υπάρχει ένα οργανωμένο περιβάλλον. Σήμερα πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο.
Ο καθένας παρεμβαίνει σε όλα, οι ρόλοι μπερδεύονται, η κριτική είναι εύκολη και η ευθύνη μεταφέρεται συνεχώς στον επόμενο. Το ίδιο συμβαίνει και με τους διαιτητές. Αν συνεχίσουμε να τους αντιμετωπίζουμε ως εχθρούς, είναι λογικό να δυσκολευόμαστε να βρούμε νέους ανθρώπους που θέλουν να μπουν στον χώρο. Πρόταση: Θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα οργανωμένο πρόγραμμα προσέλκυσης και εκπαίδευσης νέων ανθρώπων στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Νέοι διαιτητές με πραγματική υποστήριξη και mentoring. Νέοι προπονητές με ευκαιρίες να εργαστούν. Νέοι παράγοντες που θα εκπαιδευτούν στη διοίκηση ενός σωματείου. Και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό: πρέπει να ξαναφέρουμε τους γονείς κοντά στο ποδόσφαιρο με σωστό τρόπο. Ο γονιός δεν χρειάζεται να γίνει προπονητής.
Χρειάζεται να γίνει σύμμαχος της προσπάθειας του παιδιού του. Αν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου ο καθένας ξέρει τον ρόλο του και αισθάνεται ότι τον σέβονται, θα έχουμε περισσότερους ανθρώπους που θα θέλουν να προσφέρουν. Δεν πιστεύω ότι ξαφνικά σταμάτησαν οι άνθρωποι να αγαπούν το ποδόσφαιρο.
Πιστεύω ότι σε αρκετές περιπτώσεις σταμάτησε το ποδόσφαιρο να τους δίνει λόγο για να μείνουν.
Τι θα έπρεπε να αλλάξει άμεσα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο — σε επίπεδο οργάνωσης, υποδομών, οικονομικής στήριξης και νοοτροπίας — ώστε να αποκτήσει ξανά τη θέση και την αξία που του αρμόζει;
Θα έβαζα τέσσερις άμεσες προτεραιότητες. Πρώτον, οργάνωση. Κάθε σωματείο πρέπει να έχει συγκεκριμένη δομή, ρόλους και αγωνιστικό πλάνο. Να μην εξαρτάται ολόκληρη η λειτουργία του από έναν ή δύο ανθρώπους. Δεύτερον, υποδομές. Τα παιδιά πρέπει να προπονούνται σε ασφαλείς και αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις. Χρειάζεται επένδυση σε γήπεδα, εξοπλισμό και χώρους προπόνησης.
Η ποιότητα της εκπαίδευσης ξεκινά και από το περιβάλλον στο οποίο γίνεται. Τρίτον, οικονομική στήριξη. Η πολιτεία, οι τοπικές αυτοδιοικήσεις και οι αθλητικοί φορείς πρέπει να στηρίξουν ουσιαστικά τα ερασιτεχνικά σωματεία, αλλά με προϋποθέσεις. Η χρηματοδότηση πρέπει να συνδέεται με την οργάνωση, τη διαφάνεια, τις υποδομές και την ανάπτυξη των ακαδημιών.
Θα ήθελα να δω ένα σύστημα όπου ένα σωματείο που επενδύει πραγματικά στα παιδιά του να επιβραβεύεται έμπρακτα. Τέταρτον και σημαντικότερο, νοοτροπία. Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την επιτυχία. Φυσικά και θέλω να κερδίζει η ομάδα μου.
Ο ανταγωνισμός είναι μέρος του αθλητισμού και η νίκη έχει αξία. Όμως δεν μπορεί να είναι το μοναδικό κριτήριο. Στις μικρές ηλικίες, επιτυχία είναι να βελτιώνεις τον ποδοσφαιριστή. Να τον κάνεις να καταλαβαίνει το παιχνίδι, να παίρνει αποφάσεις, να συνεργάζεται, να έχει προσωπικότητα και να μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του επόμενου επιπέδου
Η δική μου πρόταση θα ήταν ένα εθνικό πλαίσιο αξιολόγησης των ακαδημιών, όχι με βάση μόνο τα πρωταθλήματα και τις βαθμολογίες, αλλά με κριτήρια όπως η ποιότητα των προπονητών, η προπονητική διαδικασία, η ανάπτυξη των παικτών, οι υποδομές, η οργάνωση και η μετάβαση των παιδιών στα μεγαλύτερα ηλικιακά επίπεδα. Γιατί αν θέλουμε καλύτερο ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν πρέπει να ξεκινήσουμε από την κορυφή.Πρέπει να ξεκινήσουμε από τη βάση.Και η βάση είναι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και οι ακαδημίες.
Εκεί πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο σε γνώση, ανθρώπους και υποδομές.Γιατί τελικά δεν έχει σημασία μόνο πόσους αγώνες κερδίσαμε. Σημασία έχει τι ποδοσφαιριστές δημιουργήσαμε, τι ανθρώπους διαμορφώσαμε και τι ποδόσφαιρο αφήσαμε πίσω μας. Αυτή η εκδοχή θεωρώ ότι σε αντιπροσωπεύει περισσότερο, γιατί δεν είναι απλώς «το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο έχει προβλήματα».
Βάζει καθαρά τη δική σου θέση: δεν απορρίπτεις τον ανταγωνισμό και τη νίκη — απορρίπτεις τη λογική ότι αυτά είναι τα μοναδικά κριτήρια επιτυχίας. παράγοντες, διαιτητές και ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν. Τι πιστεύετε ότι έχει αλλάξει
