Τέσσερις ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις μας παραχώρησαν, ανθρώποι που αποτελούν σημαντικά κομμάτια του παζλ που ονομάζεται ποδόσφαιρο.
Ένας προπονητής, ένας διαιτητή, ένας παράγοντας και ένας ποδοσφαιριστής ανοίγουν τα χαρτιά τους στο goalpress απαντώντας σε κοινές ερωτήσεις.
Τον κύκλο των συνεντεύξεων “κλείνει” ο εδώ και πολλά χρόνια παράγοντας Γιώργος Μότσανος τον οποίο ως site ευχαριστούμε πολύ για την τιμή που μας έκανε να μας μιλήσει.
Πόσο έχει επηρεάσει η πίεση, η κριτική και η τοξικότητα γύρω από το ποδόσφαιρο τη δική σας πλευρά του παιχνιδιού;
Από τη θέση του παράγοντα, η πίεση και η κριτική είναι πλέον καθημερινότητα. Το δύσκολο είναι ότι στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο ο παράγοντας δεν βρίσκεται εκεί επαγγελματικά. Είναι ένας άνθρωπος που αφιερώνει τον προσωπικό του χρόνο, πολλές φορές βάζει χρήματα από την τσέπη του και αναλαμβάνει ευθύνες χωρίς ουσιαστικό προσωπικό όφελος.
Παρόλα αυτά, αρκετές φορές βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής. Μια μεταγραφή που δεν βγήκε, ένα αποτέλεσμα, μια απόφαση του προπονητή ή του διαιτητή μπορεί να δημιουργήσει ένταση και να μετατραπεί πολύ εύκολα σε προσωπική επίθεση. Και αυτό, με τα χρόνια, κουράζει και απομακρύνει ανθρώπους που πραγματικά θέλουν να προσφέρουν.
Πιστεύω ότι πρέπει να ξαναβρούμε την έννοια του σεβασμού. Μπορεί να υπάρχει διαφωνία και κριτική, αλλά πρέπει να υπάρχει όριο. Γιατί πίσω από κάθε ερασιτεχνικό σωματείο υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να κρατήσουν όρθιο έναν σύλλογο. Αν συνεχίσουμε να τους αντιμετωπίζουμε σαν να είναι επαγγελματίες παράγοντες που έχουν υποχρέωση να ανέχονται τα πάντα, στο τέλος δεν θα υπάρχουν άνθρωποι να ασχοληθούν.
Ποιο θεωρείτε ότι είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου και πόσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο που βρίσκεται καθημερινά μέσα σε αυτό να συνεχίσει να προσφέρει;
Για μένα, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι έχει χαθεί η σχέση του κόσμου με το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Έχει μειωθεί η διάθεση των ανθρώπων να προσφέρουν και ταυτόχρονα έχουν αυξηθεί οι απαιτήσεις από τα σωματεία.
Ο παράγοντας καλείται σήμερα να αντιμετωπίσει οικονομικές υποχρεώσεις, γήπεδα, μετακινήσεις, διαιτησίες, εξοπλισμό, ακαδημίες, γραφειοκρατία και μια σειρά από καθημερινά προβλήματα. Και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον όπου τα έσοδα είναι περιορισμένα και η οικονομική στήριξη δεν είναι πάντα ανάλογη των αναγκών.
Το πιο δύσκολο όμως είναι η ψυχολογική φθορά. Όταν ένας άνθρωπος προσφέρει για χρόνια και αντί για αναγνώριση εισπράττει συχνά αμφισβήτηση ή καχυποψία, κάποια στιγμή αναρωτιέται αν αξίζει να συνεχίσει.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που επιμένουν. Και αυτό είναι ίσως το πιο αισιόδοξο μήνυμα. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο εξακολουθεί να στηρίζεται σε ανθρώπους που το αγαπούν πραγματικά. Απλώς δεν μπορούμε να θεωρούμε δεδομένο ότι αυτοί οι άνθρωποι θα υπάρχουν για πάντα.
Οι ομάδες δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να βρουν ποδοσφαιριστές, παράγοντες, διαιτητές και ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν. Τι έχει αλλάξει και πώς μπορεί να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση;
Έχει αλλάξει πρώτα απ’ όλα η ίδια η κοινωνία. Οι άνθρωποι έχουν λιγότερο ελεύθερο χρόνο, περισσότερες υποχρεώσεις και πολλές διαφορετικές επιλογές για το πώς θα περάσουν τον χρόνο τους. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο απαιτεί παρουσία, συνέπεια και προσωπική θυσία, πράγματα που σήμερα δεν είναι εύκολο να προσφέρει ο καθένας.
Παράλληλα, πιστεύω ότι έχουμε κάνει και εμείς τα πράγματα πιο δύσκολα. Όταν ένας νέος άνθρωπος βλέπει ένταση, παράγοντες να συγκρούονται, γονείς να πιέζουν, διαιτητές να δέχονται επιθέσεις και γενικότερα ένα κλίμα που πολλές φορές ξεφεύγει από τα όρια του αθλητισμού, είναι λογικό να μην θέλει να εμπλακεί.
Η λύση δεν είναι μόνο οικονομική. Χρειάζεται να κάνουμε το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο ξανά ελκυστικό. Να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες στα γήπεδα, σωστή οργάνωση, καλύτερη εκπαίδευση των ανθρώπων που συμμετέχουν και κυρίως ένα περιβάλλον όπου ο ποδοσφαιριστής, ο διαιτητής, ο προπονητής και ο παράγοντας θα αισθάνονται ότι τους σέβονται.
Αν καταφέρουμε να αλλάξουμε τη νοοτροπία, θα αρχίσουν σταδιακά να επιστρέφουν και οι άνθρωποι. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν έχει πάψει να αγαπιέται. Αυτό που έχει χαθεί είναι η διάθεση να συμμετέχει κάποιος σε ένα περιβάλλον που πολλές φορές τον κουράζει περισσότερο απ’ όσο τον γεμίζει.
Τι θα έπρεπε να αλλάξει άμεσα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο — σε επίπεδο οργάνωσης, υποδομών, οικονομικής στήριξης και νοοτροπίας — ώστε να αποκτήσει ξανά τη θέση και την αξία που του αρμόζει;
Χρειάζεται μια συνολική αλλαγή και όχι μία μεμονωμένη παρέμβαση. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι η βάση του αθλήματος και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοια.
Πρώτα απ’ όλα χρειάζονται αξιοπρεπείς υποδομές. Δεν είναι δυνατόν να ζητάμε από παιδιά και αθλητές να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο όταν πολλές φορές οι εγκαταστάσεις δεν ανταποκρίνονται στις στοιχειώδεις ανάγκες. Χρειάζεται επίσης ουσιαστική οικονομική στήριξη, με διαφάνεια και συγκεκριμένα κριτήρια, ώστε τα σωματεία να μπορούν να λειτουργούν χωρίς να εξαρτώνται αποκλειστικά από την οικονομική δυνατότητα δύο-τριών ανθρώπων.
Χρειάζεται ακόμη καλύτερη οργάνωση και εκπαίδευση. Οι παράγοντες πρέπει να υποστηρίζονται, οι διαιτητές να εκπαιδεύονται και να προστατεύονται, ενώ πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη επένδυση στις ακαδημίες και στην παραγωγή νέων ανθρώπων για το ποδόσφαιρο.
Πάνω απ’ όλα όμως χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Να καταλάβουμε ότι ο αντίπαλος δεν είναι εχθρός, ο διαιτητής δεν είναι ο εύκολος στόχος, ο παράγοντας δεν είναι ο «κακός» της υπόθεσης και η νίκη δεν είναι το μοναδικό ζητούμενο.
Αν ξαναβάλουμε στο κέντρο τον άνθρωπο και την αγάπη για το ποδόσφαιρο, τότε μπορούμε να ξαναδώσουμε στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο την αξία που πραγματικά έχει. Γιατί χωρίς δυνατό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, δεν μπορεί να υπάρξει υγιής ποδοσφαιρική βάση. αλλάξει και πώς μπορεί να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση; Τι θα έπρεπε να αλλάξει άμεσα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο — σε επίπεδο οργάνωσης, υποδομών, οικονομικής στήριξης και νοοτροπίας — ώστε να αποκτήσει ξανά
